کافه مشترک

karemoshtarak — Tue, 21 Oct 2008 20:31:24 GMT

آبی: فرشته فرشاد

قرمز: المیرا عبداللهیان

شيره ي كرمان،، شاه شده ام

قاب

من سگم...

اي طلوع شيشه اي

ژست مي گيري يا مي كشي؟

مي شكنم تا بكشم –

چرا مست؟

هار

هاراگيري

ها را مي گيري –

ما را مي گيري؟

ها؟

هردومان اشتباه مي كنيم...

بايد خوابيد.

تنكابن – 28/3/87 – 9:30 صبح

بیست درجه زیر صفر

karemoshtarak — Mon, 31 Mar 2008 12:54:18 GMT

فرزانه مرادی

فرشته فرشاد

..............................................................

لعنت به دندانه هاي سيگار

عشق هاي شمالي از سرم مي افتد

جنوب مي شود، جُنُب

تمام

از لايه هاي گراز مي خشكد

روي خودكاري كه مي لرزد، سرد، سخت

گلوله هاي برفي به دهانم پرتاب مي شود در ميدان فلسطين

انگشت هاي پيانو مي نوازد، سولو

لعنت به تو

نشيمن گاهم يخ زده مي شود، زده خواهد شد، شد.

شاخ هاي مغولي ام در صحراي شانگ هاي به هاي و هاي مي افتد: هِق هِق

آيا من حيوان وحشي ام يا وحش به حيات من مي رسد؟

بالاهاي منبر هواي خوبي دارد

برگ ها سرطان گرفته اند خانم عزيز

شطِ نگاهت رنجم مي دهد، من سياه، تو سفيد

گرگ هاي وحشي در زمستاني عميق با استخوان هاي سرخپوستي

رابطه اي زناشويي آغاز مي كنند

سيگار پشت سيگارِ برگ اوفتاد، هِي، با شما

نيستم، پنهان شده ام

آشكارا مي زنم زير شكار و از هر چه كاليبر پنج و نيم

به جان جنگل مي زنم

مي كشم پايين

آسوده مي دهم

ابتذال در دره هاي يخ زده ي شمال، دكسترا متورفون پي ام بدهيد

تا رنگ ها را يكي در ميان بخورد به انگشت هاي سولو

از وقت يُبمارِد، مي چكد آب هاي دماغ

افقي، تصويرهاي... كات

به شرافتِ absolute مي كِشَم پايين به جماعتِ حُماق

نشان مي دهم اَلَست را، هاله لويا، رستگاري.

چه فرقي دارد بيست باشد يا هشتاد

صد باشد يا نود

شاشم نمي آيد آقايان

وقت قرص هايم پايين كشيده

ساعت الكلم امروز

جنگجوي گرازهاي مُرده

سقوط بهمن، صعود زِست

تابوت هاي بي دليل، كِش آمده روي بندهاي شلوار بورشِرت

گوشي را تخمك ها برمي دارند و تف مي كنند

به اسپرم هاي مغموم

بيچاره ولفگانگ

كنار مي كشم و به كناره هايم دست مي كشم

آلمان تعطيل، ايران زير صفر.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اوایل بهمن هشتادو شش ـ لانه ی هنرمندان !

این یک شعر فوریست

karemoshtarak — Wed, 09 Jan 2008 07:22:18 GMT

فرزانه مرادی

الهام ملک پور

ابر از تنم صخره بر می گردد

کلمه از باران عسل که نمی خواهد

سطرهایی می رسند تا عبور کنند

جا می ماند از فاصله

شماره ی صورتم به کلاهم نمی رسد

به سمت من شاعر بنویسید

بنویسید سلام

وقتی دست نمی رسد سبد را زیر درخت می گذارم

وقتی اسم جواب نمی دهد زبان بیرون می زند

مهم نیست دارم به موارد خاموشی عادت می کنم

دلم می خواد کوهم رو آب کنم

می فهمی

من در تدارک سکوتم

ببخش

من این حق رو ندارم

تا زنده ام شعر تمام می شود

زبان زیاد می شود

زندگی دنیای دیگری ست

شنیده بود از زبان خودم

میز باشم وقتی بشقاب ها آماده است

امشب دلم شعر می خواد ولی این قدر هستم که نخوام بنویسم

در شب های کودکی ام

دلم مرد می طلبد

با شکلات و ژنرال دو گل

من به تو وقت می دهم

من شیرهای زیادی را گرسنه خوابیدم

شب های قرنیه ی از گرد و خاک درونم می خوابد

اما من شیر و شکلاتم را ترک نمی کنم

شکلات داغ می خورم هر زمان مردها را مرده می بینم

تدارک خاموشی که یوزپلنگ می دود

مگر توانستن اسب

سال ها که گذشت به فکر خواهرم بودم

شیر گلوی یوزپلنگ را راه راه می کند

ما هم گوزنان ساده می مانیم

در مکان های موعود

صومعه ی ی وقاحت

شرایط مشکوک به هر سمت زهی کشیده در صورت مرد سوراخ می شود هر دست

بدوی ترین موهایم را شانه می کنم در گردن یک اسب

تیر و کمان برج های هر هشت ماه اسد مسیح می آید

ولی شکم من پر از اسپرم هایی ست

که صله ی رحمم را تنگ می کند

چشم های اطرافیانم

صبح شد و زمینم بوی شیر و عسل می داد

این هم رسیده است

برگرد

نجابت اسب های زمینی تفسیر می شود

در من باد کردنم

چشم در حفره ی هر جغد بار می گذارد

بر می دارم و آب می برم

بر می گردم به پشت می خوابم

از تخت کناره گیری می کنم

دو گلوله ی کالیبر پنج و نیم شلیک می شود

و مغزم پخش می شود شترق

کرده ام از در بیرون

دو باره پیاده در زیر گذر

آب می پاچد به حلق زنان رکیک

من اشک می ریزم روی اتاق

و از پرده هام می کشم به چاق

هی!

قسم بخور که زنده ای

هی!

کالیبر پنج و نیم!

می ترسم از راه های مارپیچ و از زنان باکره می ترسم

به مردم شلیک می کنم

فوتبالیست اسکاتلندی به انهدام می رسد

آخرین قربانی یا اولین کمان

در دست من تیر یا دهان اسد؟

توپ یا یال اسب

من به دو می دوم

بلوز سبز و سفیدم را می پوشم در روز استقلال

مردمم به من می گویند مادر خرس

کر کننده است

اسب می خرم و فاصله را گاز می زنم

زیاد مهم نیست شکل باکره ی اسهال

اسم تیممون تو اسکاتلند چیه؟

رنگ لباسشون چیه؟

فکر می کنم زیاد بزرگ می شویم

تخت گزارش می دهد

جزیره ی مالارو

به رنگ آستین شرتم

تو با پای چپ بازی را به سکوت دعوت کن!

فرمان اول

وقتی از گوشه بازی می کنی دروازه خالی می مونه

فرمان دو

من کناره گیری می کنم

به دو رود

در زمان هر گل که پاره می شود

پرچم کشیده می شود

می روم اسب می خرم

آن چونانم که هستم و شعر زبان دیگری ست در دهان من

سیزده ِده ِیک هزار و سیصد و هشتاد و شش

بر ما ببخشایید

گوشی های تلفون >>> اسمش

و شرت های از هر سمت رنگی

و فحش های خانوادگی به سمت توپ های دو نیمه از وسط پستان هر هشت زن پرتاب می شوم

به کعبه می روم از هر سمت که برمی خورم

به راه ها مسیر عبور می دهم

گل های سفید و بنفش

به کعبه جماع می شود طرف های هر زنم

جزیره ی مالارو

به رنگ آستین شرتم

تو با پای چپ بازی را به سکوت دعوت کن!

فرمان اول

سرما در میدان استقلال می دود و من با ضربه ی سر به کرنر هدایت می شوم

- دهنت رو!

شلیک آلت تناسلی به دروازه

دروازه بان ناشی

جنگ سینه به سینه

توی دروازه

گوووول

برگرد تا عبور کنم

من در جنگم

جماهیر مشترک المنافع تیر از کدام سو

برگرد و نگاه کن

از تن به تار های تنم کش می خورم

از جدیدترین سمت مسکو صدا می آید

گرگ های مسیر تبعیدم

تقدیم می کنم به خیابان یوسف آباد

کوچه ی پنجاه پنج

شماره ی بیست و هفت

واحد یازده

دست گیره ی در

13/10/86 _تهران _کرمان

489316با نام فرعی ِ 591

karemoshtarak — Sat, 18 Aug 2007 19:50:18 GMT

الهام ملک پور

فرزانه مرادی

489316

با نام فرعی ِ 591

درانتهای تپه هایت باد می وزد

در انتهای هر تپه ای منتظر باد می مانم

بادهای موازی در عمودی ترین قسمت یک سوم نواحی شمالی تن را می جوند ،

گوزن های شمالی قبیله

درخت های حیوانی

از تن در آورید پوست و گوشت و استخوان

البته برای پاره کردن گیاه

شاخ های ایستاده ، پشت به رفتار حیوانی ام اما از گیاه خواری برمی گردم

کمی رو به راهی گاهی بد نیست __بد نیست

گاهی شدن در میان منظره

چهار پای اهلی در مسیرِ .......هرچیز بخوابی ببر بیدار می شود

عفونت گیاه

دستم به تنه نمی رود از دریاچه ی عمیق

بوهای خیزران

دستم به شعر می رسد که آبتنی کنم

باز می شود دوباره تخته های موج

ببرهای رام من تنفس عمیق میکشند

آب های تنم خشک سالی میگیرند ومن به آب های جهان وصل می شوم

در من عددی به کار می افتد و موریانه ها موریانه بودند

شکل های من از درون شکل داشتند

آیا من غمگینم یا فرق پستان هام از وسط کنده شده است؟

به سنگ می خورم

ساحل مرجانی

جایی که شعر می نویسم دست ها یی غذا می خورند

با چنگال تکه های گوشت را به دهان می گذارند

آیا شیر مفید فایده است؟

امانت شما پذیرفته می شود

123456 اسیر که می برند از نواحی تنم به من لبخند می زنند

دو سال سربازی برای ببری که مثل هرگیاه صورتم را می پوشاند

وحشت گوزن های شمالی از تفنگ آغاز شد

سربازها گلوله های یخی سختند و من غذا را به مادرم معرفی کردم

لعنتی نام کوچکم 22 ساله است

در من پستیو بلندی هست

انکار نمی کنم

گاهی از من گیاه می وزد

گاهی فاحشه ام

اما اغلب آرام ام

و از درونم مُرتازهای هندی رشد می کنند

دوستی من با شیطان به تولد خدا بر میگردد

22؟!

من به قبیله ام نسبت باردار دارم

اقلیما کمی از پستان دو مرد شیر خورد

و آسمان و زمین جا به جا شدند

متال ها هم قبیله ی منند

8931 مادرم را دزدیدم تا برایش بمیرم

مادرم مراسم تدفین است

57622 این چند سال است که در خال کشف هویت است

مگر ببر بیدار نمی شود ؟

او هنوز زنی را اسیر نکرده بود

که زمین جابه جایش همه آسمان شود

فرافکنی گیاه های چینی مرا مدام میکند

31958

سلول انفرادی ما را به ویتنام معرفی کنید

4255 درد خشک می شود

غرش ببرهای رام

جنگل بیماراست و من استعفا می دهم

امضا می زنم

انگشت می زنم

تف می کنم

می میرم

می شاشم

ما را به هر تیغ تلفن

پاسپورتم آماده می شود

و شرت های بنفش گل می دهند در مام میهن

کجای خط ایستاده ای وقتی دو غروب روی تیله ها بخار می شود؟

کمربندهای خود را ببندید

این به نفع شماست وقتی انرژی هر هسته

این جا موقعیت نوشتاری در دست توست پس برین توش

گیاهی که می خواستی

مرسی فرزانه

غرض اندام فاحشگی ست

تمایل بدن سازی در ساکسیفونیست جوان نزدیک می شود

من کمی از دهانت را نیاز دارم تا اهلی شوم

مرسی الهام؟

ادامه می دهیم

من از هر اتهامی تبرئه می شوم

با هر شعر در گوشه ی دهان

در لخظه های فاحشه تنی

گرمم نمی کند

درون من 1904358 دادگاه زیر هشت هستند

اما اتهامی وارد متنم نمی شود و تمام دستگاه ها محکوم اند

سلطان جنگل باید کمی از پستان هایش شیر تراوش کند

مگر امکان صندلی برقرار شود

کمی تنها کمی کلید می خواهم

اجازه هست وارد متنت شوم ؟

اینجا همه چیز رسمن غیر علنی ست

اتهامِ گوشت گراز با فیله ی آهو

گریه میکنم

گریه میکنم که زنان هم جنس باز را دوست دارم

گریه می کنم که شکل هایی که در من اجرا می شود

پاک می شود

ادامه ی پرهیزگاری در نطفه های من .

25/5/86

فرض محال

karemoshtarak — Sat, 02 Jun 2007 10:04:18 GMT

فرض محال

فرزانه مرادی

الهام ملک پور

. . . .

خواب رودهای سفید در تن من به شما مربوط می شود

در مکان های مشترک قابل خرید می مانیم

مین های ضد نفر

در خواب پاهایم از من می روند

بسیاری هستند که این را نمی دانند

. . . .

راه پیمایی در سراسر خوابت نشانه گیری می کند

زه دست اطرافیانی ماند که در تنت سنگین است

چشم بر مین می گذارم و تنزده می خوابم

از امکانات هم نشینی در پیاله های چای

پا پس کشیدن از حدود بساوایی

شیرهای گرم

در امکانات اتفای حریق

در سوراخی که ار جهان آب می خورد

در شاهرگ آمدانه ام

در کارمزد ناتنه ی خدا پس سه راهه ی مخدوم

چاه بزرگم چشم

آه بزرگم راه

بازی تمام شد

در سلول های نمکی

بازی کردم در ضمیرهای مبهم، حروف زهی به شکل ساده ی گوش ماهی

به مردم بگویید تا ساده بمیرند

اسم هایی که می شود نامید

استعداد مردن در مواجه با اسم هایی به سادگی گوش ماهی

در همه جا گوشواره های شیاطین آویخته ای

سلول انفرادی ام خونریزی داشت

از سر تا پایش بِلوند سرخ داشت

باید تمام این ماجرا را به دست های الهام ملک پور می بستم

پسته شور در چشم یک نفره ام بی تاثیر نبود

باز شدن یک در

سمت حباب های هیدروژن

بیرون رَوی ِموهای کم خون

در دو سوی رودهای سفید

فرزانگی در زنانگی به انجماد می رسد

می روند و خسته باز می گردند

خستگی را برمی گردانم پشت پیانو

اسامی درونم به پرواز می کنند

کمی شاشیدن مفید به اطمینان واقع است

ناخانوادگی عزیز مشروب را پست کرد

خانگی شدن و نوشیده شدن با حروف ربط

شراب بُردو در تالارهای SMS

تمام شد!

30 اردیبهشت ماه 1386

وقتی کسی میرفت با پای پیاده، میگفت فقط یادت باشه یه دوستی ساده

karemoshtarak — Sun, 04 Feb 2007 20:26:37 GMT

فریبا فیاضی

احسان عزتی

افسانه شفیعی

رامین عبادتی

حسن ابراهیمی

فرزانه مرادی

سارا پور نیک

ش 24 ساله ،تهران

داود میریونسی

سامان مقدم آزاد

دوستان کار مشترک می نویسیم . شروع می کنیم سیگارها افتادبه مدرنی خودکشی . انسانیت پدیده ی مدرنی است و اینگونه بود آغاز تخریب .

برای هرکه بود یا نبود

یا از شروع خرس های پاندا

پا چهار دست و پا

کودکی که از پایان شروع می کند

برای خودش شروع می شود

و برای هر که

برای کلمات برای هر که کلمه بود

می نویسم می نویسم از این به بعد…

جغ پدیده ای است مدرن و باز می نویسم و می گویم جغ پدیده ای است مدرن . من پدیده ای هستم مدرن و بی جهت نیست که صادق هدایت در کوچه پس کوچه های تهران می شاشد . شاشیدن پدیده ای است مدرن و بی جهت نیست غزاله ی علی زاده در جنگل های شمال بر دار آویزان استو من پدیده ای هستم مدرن ،پدیده ای پست مدرن یا پشت مدرن و به هر حال هر طور مدرنی که باشم با خود میخوابم و با خود جغ می زنم تا همه بدانند جغ پدیده ایست مدرن .

در قدم زدن های فواصل چراغ های چهارگانه راهنماییو رانندگی

دور میزی های قهوه ای با شورت های دوستانه و خونی

دودهای به موازات تنهایی تا مرگ به هم نمی چسیند

فرش ما 12 متری دست بافت با زیرشلواری که زانوش پاره با 3310 داغون می کردیم مخ فرزانه را داغون میکردیم عاشق از دنیا رانده ولی گوشی اون k 750 داره منم گوشی گرفتم نمی دونم چیه پوله خطم اومده 300 هزار تومن. کمک کنید ثواب داره I love you

در کارهای وِ کن وِ کن دست در جاگیری منفی چرخیدم

توالت عمومی کیست؟این دیالوگ آرش الله وردی است .

رام الله عزیز کجای دست هایم خود را می روانی ؟

کجای پاهایم در فرش دست بافت پرده کرد؟

ما بی گناهیم حتی بیشتر از هم

کارهای بی تری

در مردی ابتر

I love you کار پَست پستچی بر عکس تر از خواب های تو می پرد

مثل کسی که در دست های پاندایم

دست مرا قطع کنید

مرا قطع کنید

مرا قطع

ق ط ع

بیب بیب بیب

فی البداهه به هیچ جا نمی رسم اینجا هم عریضه می نویسم ریاست محترم این جهان جهنم

سلام علیکم ببخشید موقعیت مساعد نیست این همه شبکه پرونده مزخرف

شروع نشده تمام تمام تمام .

دوست دارم دوست بدارم آنچه را دوست داشتنی است .(ش 24 ساله ،تهران)

من زور میزنم یک واژه گوتیک بنویسم ،سکوت را برینم رویش . سکوت من درخودم نبود .

میخواهم که نگویم برای تمام شده باید پیاده رفت

تمام تن خود را و تن هایی خود را در بهار زیر باران قدم زدن

نمیخواهم که نگویم برای کلمه ای که از پنجره باز بود

سر کشیدن سر بی تن تو

در فصل بهاری که اردیبهشتش کمرنگ است کمرنگ می شود

می نویسم تمام هرچه اشتراک های زیر میزی کم کم ...

رومیزی . انگار زیر میز خبرهای بیشتری وقوعیده اس. انگار تمام ثانیه های رفته را باز گردانم توهم میخواهی؟ شما هم میخواهید؟بگو آره که وارد دیالوگ دونفره ای شویم . چشم هایم از رو رفته . دست های خراشیده هنوز نتراشیده ام . جای آنها دست های دیگری را نه نمیخوام دارم سطر نویسی میکنم .شعرهای من یعنی همین . که روی زمین جای دیگری نمانده باشد. تمام جاها قبل از من خیس شدند و جمع شدند. ب یخیال! و طبق روال نامعلومی دوباره من تمام نه نمی کنم . سامان میکند . شروع کن پسر

شرع و پایان در هم آمیخته !

"شاید من کودن باشم،اما خداحافظ"

یک شنبه 15/11/85 کافه هشت و نیم

ما شاعران آزاد

karemoshtarak — Thu, 25 Jan 2007 06:16:12 GMT

http://www.shaeraneazad.blogfa.com/

کار نقش های موازی

karemoshtarak — Mon, 08 Jan 2007 10:01:18 GMT

عنوان دوم:(فرامرز پارسا کنار فریبا فیاضی)

قهوه ای :رامین عبادتی

سیاه :فریبا فیاضی

بنفش:مهدی محمدی

سبز:احسان عزتی

قرمز:علی سطوتی

آبی:فرزانه مرادی

از فنس تا فینال حذفهای شمرده شده

مثل دیوانه ای که پول دارد

ما در اوجیم در تصمیم فاحشگی من و فرزانه (من فریبای فیاضی داخل این پرانتزم)تمام اغیار مورد نظر دورمیز جمعند اما پاها هنوز کمند .خدا متاسفانه استغفرالله نزول کرده بعد از چند شعر که نخوانده بودم بیشتر خواندم که دارم نثر می نویسم به جای شعر ای بابا خب هنوز شعرم نگرفته دور بچرخد من هم شاعر می شوم.

ای کاش می توانستم بگسترانم دست هایم را به ای کاش ها

کاش می توانستم دستهای کاش را

تا هرچند اندک خواب خفتگان دوران را آنگونه رقم زنم که باید

در اوار این گرگ و میش صدای فریاد ماه خواب را از نیمه گذشته

من تنها ماه را هم صدا شدم من تن ها بودم

کاش تن هایی با من بودند

از قرار اتفاق برنامه بود

یک نفر که نامه بود نیامده بود

از رفت های من باز گشته

در فکر های من فکر کرده

رخت پهن کرده بود روی سیم های رابطه

اصلا به خیالش هیچ در شبی نبود که پنجره دارم بود

جلوی چشم های عامدانه ام خونی بود

جان مرجان مودب باشید من عاشق حسین شده ام؟

شکرهای بیخته در جان مرجان چشم های گوشه داری میسازد

مرجان جان ،جانِ هرگوشتی که می خواهید

کف دستم را کف کرده بود

دخل های خارست

قداست مکان را به تودری های ماورا

اینجا افرادی هستند که مرا از رسمیت می برند تا بیرون

کار موشی های در رفت و آمد افتاد سام ،مقدم در راه است

خودکوبیِ آخر در میزِ افتادن نشنیده گرفت

شدنش در پنکه های سقفی سرماخوردگی ایجاد کرد

نفر بعدی عین حقیقت است

قضای حاجتم بر آورده شدن ارزوهاست .

در واقع جنازه های از بالاتر تاب شده روی فنس تا طبقه اول ریده شدند طوری حرف زیر حرف پنهان کردیم که انگار نه انگار نشسته ایم

انگار چای نمی خوریم .

فکر کرده بود موضع گرفتم . من کم اورده بودم ،سرم درد میکرد برای شعر زدگی ،میز زدگی ،چرا فکر می کنند موضع گرفتم چرا فکر می کنند دعوا دارند آرش هم فکر می کند موضع می گیرم فکر می کند دعوا دارم . فکر می کند دعوا دارم . فکر می کند من عصبانی ام. من عصبانی ام . موضع گرفته ام . فکر می کنم که سرم درد می کند . فکر می کنم شعر زده شدم . فکرمی کنم میز زده ام.کنار خدا نشسته ام و دارم به خداگونه ی دیگری از صنف شعار زدگی دست می دهم . دستانم لای دستان دست خوردگی دست باخته.این سطرها از من بعید است .این که کسی که کنار من نشسته نمی نویسد دست و پای من را نمی بیند.با دست هایم کارهای بیهوده بزرگی انجام می کنم. علی به نچ نچ افتاده که با مسائل گروهی باید از پشت بسته برخورد نکرد.ما برخورد نمی کنیم . ما انجام مُسَلَمیم . ما میکنیم تا حد مرگ.عزیزانم.

آری اینچنین بود آغاز

همه کاش آه باز کاش همش توی کاش هام

ای کاش

کاش می توانستم تور ا بر سر خیال بافانی بی پایان فرود آورم

کاش می توانستم خاک خون الود از زخم های به تن نشسته از سینه خیز هشت ساله را

دوباره یاد آور باشم کاش

می توانستم شرمساری روز از ماه را به حق معنا کنم

اصلاً نه ای کاش تو خرفی بزن سخنی بگو

پیش از سکوت شدنم حرفی بزن

انگار همه نا آدمکانند بی خیال

زمین و زمان آفرینش بهانه اند تو خود را باش آرام منشین

حرفی بزن

پیش از آنکه دیر باشد حرفی بزن%

از اینکه تو را از نگاه متاسف یک درخت به شانه های مظلوم اش

اشک نمی ریزی در خودت به پای درختم لخت می شوم

پوست می کنم

پوست می کنم روحم را

و اسمان را به چشم های تو می سپارم .

و پس و پس از سپس

اندام نگاه تو را به تمامی می کشم

روی پیراهنت و .... ببخشید !

بازوهایت باز چه زود تمام شد

می خوانیم این شعر را تمام

بنویسم .

اما ......جا نشد!

حذف به جان مرجان شود مر

مرهای راه های دورا دور از هم

جای کسی در من خالی شده

سوراخش به جاست میشود

یاشار ان روزها سطری داشت

" پر سوراخ کنده ام ریه ام را تو نفس از دیگری می کشی چرا؟"

عمل های بالا افتاده در خود محوری خودمان

باز کد های از کار افتاده واس کل کردن اطرافیان خیابان

جیب های از بغل افتاده کار کردهای موازی

در جیب پشتم بلند شدم راه افتادم رفتم تا کنار آب ها بخوابم

رفتم تا از خودم بیافتم

در این جماعت قابلیت های جمعی ایجاد نمی شود

استعفا می دهم از کشیدن

جان مرجان یکی به من بگوید عاشق نکشیده ام

رهبر گروه سرخ کرده ها بر صندلی های کیش شه

سیاهپوست عرق سگی من

در کشیدگی موهای تارزان

ایلیانو ماروکاسی در هجده سالگی خیس شد

پرچم در سرخ کردن های اذری .

جیب پشتم در کودکی اش از خیابان گذشت کرد .

من با زیبایی تو کنار زدم

در دهان تو چرخیدم

دهانت را دست ها کشیدم

تو زبان داری تو زبان خودت را داری

تو زبان ردیفی داری

از من بر نمی اید را باید لای انگشت هام پر کند؟ یا علی خلیلی؟

از کجا شروع کنم؟

از کجای تو شروع کنم؟

از کجا شروع شدم؟از کجایم؟

تمام شد!

29/9/85 _کافه هشت و نیم _چهارشنبه

از ناچاریه خرابیه

karemoshtarak — Sat, 30 Dec 2006 16:13:38 GMT

آخرين نظريه آنجلف
	دوست يعنی توالت توالت هايی که به تو امکان می دهند تا ذهن اسهالی ات را خالی کنی. آنجل

روز کاری

karemoshtarak — Mon, 18 Dec 2006 17:24:18 GMT

فریبا فیاضی:مشکی

رضا مولائی:زرد تیره

قرمز: علی سطوتی قلعه

آبی :فرزانه مرادی

کیان محمودیان:صورتی یواش

گفتگوها: داود میریونسی ،سامان آزاد مقدم،کیانوش الطافی

ما رسماً لز شدیم در لژی عمومی . تا منتظر تمام ادامه دهندگی ها.

وقتی سرده،وقتی لیزه ووقتی همه چیز چزبی و آرامش داده،میتونی بری تو یه رستوران گرم و داد بزنی"یه استیک پنگوئن میخورمmedium….باشد لطفا ًآقا"....

به انواع مختلف مورچه هایی که زیر سرم را بلند میکنند خیانت میکنم

زنجیرهای مستمر بگیرم را کنار میگذارم تا حرفهایم به آب برسند

طبقه های فوقانی سینه ام به تصرف در آمده است

احمق کوچکی که در ناف کوچه به رقص می افتد می شاشد

مطمئناً چشم هایی بازند تا مرا از رسمیت بیاندازند

قابِ وحشیانه ای که هیکلم را می پوشاند چه پیشرفتِ مهمتری دارد

لای انگشت های من خودکار بگذار تا جیغ جنسی ام رابشنوم

سابق بر این تناسب خم شده ای به سر می بردم که تا امروز

مهر محکومیت را ها میکند

حمام های عمومی را جان هر جنده ای که کم تر حساب میکند، بسازند

گاهی شهروندان گرامی باید خداحافظی کنند تا ور برویم تا میروند

در کد های علی آبادی اش یافت شده بود

در دهکده های جنسی ام شاه راهی می افتاد

برسماک عزیز الاغ دست و پا افتاده ی مهجور

پشت همه راه ها سگی جان بر کف افتاد

کارگرهای مشغول خودشان برف شدند

و ما آداب قهوه ای را در خود کشیدیم

در پیکان مردهایی که بالا افتاد پلکان

پله

غسل تعمید در کدگزاری مانوی شکل

شاید در محیط های کاتر شکل گرفت

پرستیژ شریعت مدنی را

مداد شمعی های دست بالا آخر مرا به لو میدهد

آخر این هفته پا به پای صندوق های رای دهندگی

به خودتان بدهید با دست های خودتان توی خودتان کار کنید

جق زدن از افتادن روی تخت زیر خود افتاد

من چه طور از رو بروم زیر پتو از زیر خودم چطور بروم ؟

بعد دیوار بلند شد و اندام جنسی اش را به رخ همه کشید بالا

میشد پله به پله کار کرد

منطق شاشیدن پای دیوار و حسرت فعلی که از وانموده حاصل بود

حرام دادن

زنای به محارم کردن در هر شریعتی منع شود باکلود لوی استروس در جریان است

همه ما از سوراخی آمده ایم که نباید ؟

همه ما پشت درهایی که در درها

پشت در ها همیشه دست ها در کارند میشل فوکو در جریان است

دردهای بی مجوز دردهای پا به پا دری

کارگزاری در خودکردگی

در خودکوبی

کارکردهای های و هوی و بی بی رو شد

فرش آذری،گلیم کاشانی،جاجیم کردی،گبه بویر احمدی ....

تو زیباتر از آنی ،زیباتر از هر طرح و نقشی،زیباتر از هر ترنجی عکسی ،تصویری

وینستون ،ماربورو،کنت،بهمن،کاپیتان بلک،آرام کننده از نیکوتبنی

تو با شکوه تر از آنی که در کلام بگنجد

در کنار جمعی از مستجلقین

و کار مشترک ها که ما خارج شدیم . خارج میکنیم برای خارج شدن از خارجی های داخلی / شب / روز/در کمد دیواری

در اینسرت دراز . برویم.

...............!

22/9/85

کافه هشت و نیم چهارشنبه